Vrouwen aan de macht. Ik ben voor.

Marjolein Moorman is de eerste vrouwelijke partijleider van de PvdA in Amsterdam in 70 jaar. En nu heeft ze zich ook gekandideerd om lijsttrekker te worden voor de Gemeenteraadsverkiezingen in 2018. Dat kondigde ze aan bij de Nieuwjaarsreceptie in De Ysbreeker.

Dat ze een vrouw is, is nieuws. Dat is iets waarmee je je onderscheidt. Ik sprak die avond ook een kandidaat-Kamerlid dat was afgewezen voor de kandidatenlijst voor de Tweede Kamer. Hij zei, met verdriet in zijn stem: ‘ik ben een blanke man van middelbare leeftijd uit Amsterdam. Dus ik maak geen enkele kans.’

Ook dat is waar. En toch. Nu Trump aan de macht is, is niet alleen de waarheid en de eerlijkheid vermoord, Amerika heeft ook een man op de troon gezet die vrouwen bij het kruis grijpt, die denigrerende opmerkingen maakt als een journalist kritische vragen stelt. Kortom: een klap in het gezicht van elke vrouw. Dat miljoenen vrouwen over de hele wereld demonstreerden, geeft aan hoe diep de woede zit.

Maar wat kun je als man eigenlijk doen? Toen kreeg ik een idee. Als alle politieke partijen in Amsterdam afspreken een vrouw als leider te kiezen. Gewoon een galant gebaar maken: De deur openhouden. Na u!. Eric van der Burg doet een stap opzij om Marja Ruigrok de VVD te laten leiden. Jan Paternotte gaat toch binnenkort naar Den Haag, dus lijkt het me goed als hij een buiging maakt en zijn voorverwarmde voorzitterszetel aan Meltem Kaya geeft.

Daarna kun je het uitbreiden. Gewoon als experiment. Of gaan vrouwen zich dan als mannen gedragen en krassen ze elkaar de ogen uit als ze het niet met elkaar eens zijn? Hoe dan ook, wij, mannen, hebben er een puinhoop van gemaakt. Dus nu is het tijd voor vrouwelijk leiderschap. De zachte hand die ons vrede brengt. En vooruitgang. En liefde. Alles. Te beginnen in Amsterdam.

Deze column verscheen eerder in De Echo

 

 

Laat een bericht achter